Als ik terugkijk op de tijd die ik met mijn broer Tom heb doorgebracht, zie ik een aantal duidelijke keuzes en ontwikkelingen. Ik stelde Tom voor om bij ons in huis te komen wonen, met de zelfstandige unit en de aangepaste badkamer die we hadden. Tom besloot echter niet op dat aanbod in te gaan en koos ervoor om in een voorziening met een gemengde groep bewoners te wonen. In het begin kwam hij nog regelmatig logeren bij ons, in de weekends en op feestdagen, wat altijd fijn was.

Uiteindelijk ging het minder goed met de voorziening. Na het faillissement en de nieuwe indeling van de groepen, merkte ik dat Tom niet gelukkig was. Hij had moeite met het verlies van zijn oude groep en voelde zich niet op zijn gemak in de nieuwe situatie.

Op een gegeven moment gaf hij aan dat hij niet meer bij ons wilde logeren. Hij was bang dat hij ons tot last zou zijn, vooral omdat ik ook ouder word en niet altijd kan helpen zoals voorheen.

Als ouder heb ik samen met andere ouders een ouderwooninitiatief opgezet. We zijn een lang traject ingegaan, waarbij de groep door de jaren heen is veranderd. Sommige ouders en jongeren zijn weggegaan omdat ze zich niet meer konden vinden in het project, terwijl anderen nieuw zijn aangesloten.

In de beginfase hebben we ons gericht op het opzetten van een dagwerking en vrijwilligerswerk. Het was een belangrijke stap toen we ons project konden bekendmaken. Na enkele jaren hebben we een nieuw gebouw gerealiseerd waar de bewoners nu wonen en een deel van hun activiteiten plaatsvinden. Hier ontvangen ze de nodige zorg, en ze hebben ook de ruimte voor eigen activiteiten buitenshuis.

Financieel hebben we een deel van ons persoonsgebonden budget (PVB) en FOD-inkomen afgestaan. Dit wordt gebruikt voor de dagelijkse werking, maar we hebben ook een deel behouden om zelf in te zetten.

Ik ben een jonge vrouw die verliefd is geworden op een man die ik leerde kennen in het koor. Beiden hebben we autisme, en na verloop van tijd hebben we de stap gezet om te trouwen. We wonen nu samen in een 1-kamerappartement in een kleine stad. Hij werkt in een maatwerkbedrijf.

Hoewel we gelukkig zijn samen, zijn er ook uitdagingen. Koken kan soms voor conflicten zorgen, dus hebben we besloten om elk apart te koken. Dat werkt beter voor ons. We krijgen ook ondersteuning van gezinszorg, die ons helpt met het huishouden, wat een groot verschil maakt.

Daarnaast maken we gebruik van RTH, een organisatie in de buurt die ons helpt bij het oplossen van moeilijkheden en het organiseren van ons leven. Dit biedt ons de nodige ondersteuning, wat fijn is.

We hebben een vriendenkring en gaan graag dansen. Het zingen in het koor blijft ook een belangrijke activiteit voor ons. Regelmatig logeren we bij de ouders van mijn man, wat ook fijn is voor de band met zijn familie.

Als jonge vrouw woon ik samen met mijn vriend, en we hebben een goede band opgebouwd met mijn broer, die een beperking heeft. Het klikt tussen mijn vriend en mijn broer, en dat is fijn om te zien. Mijn broer heeft altijd de wens uitgesproken om zelfstandig te wonen, en op een dag besloten mijn vriend en ik bij onze ouders te gaan praten over een idee dat we hadden.

We stelden voor om meer voor mijn broer te betekenen door met hem onder één dak te wonen. Ons idee was om een kangoeroewoning te creëren, met een zelfstandig woongeheel voor hem. We wilden hem de ruimte geven om zijn zelfstandigheid te ontwikkelen, terwijl we er voor hem konden zijn.

Mijn ouders twijfelden aanvankelijk. Ze vroegen zich af of we de gevolgen van zo’n grote stap wel goed konden overzien. Maar na wat overleg vonden we samen een huis dat geschikt was, met een apart deel voor mijn broer. Dit heeft ons allemaal goed gedaan.

Regelmatig zien mijn broer, mijn vriend en ik elkaar, en het is fijn dat mijn broer ook deel uitmaakt van onze vriendenkring. Hij krijgt de kans om met behulp van assistentie zijn eigen contacten en activiteiten uit te bouwen.

Toch is de zoektocht naar goede assistenten nog steeds een uitdaging, en dat vraagt veel energie van mijn ouders. Ondanks de hindernissen zijn we blij met de weg die we zijn ingeslagen. We hopen dat deze situatie bijdraagt aan de zelfstandigheid en het welzijn van mijn broer.

Als ouders van een volwassen dochter met meervoudige beperkingen hebben we altijd geprobeerd een goede balans te vinden tussen haar leven in de voorziening en de tijd die ze thuis doorbrengt. Het wederzijds vertrouwen tussen ons en de voorziening was altijd groot, en dat maakte het makkelijker om samen te werken aan het welzijn van onze dochter.

Maar onlangs is dat vertrouwen beschadigd. Onze dochter heeft een breuk opgelopen in de voorziening, en de dokters denken dat een val de oorzaak is. Het probleem is dat de voorziening daar geen weet van heeft. Dit leidt tot veel vragen en onrust, vooral omdat we ook te maken hebben met de realiteit dat het levenseinde van onze dochter dichterbij komt.

Het is een ongelooflijk zware periode voor ons. We voelen ons verdrietig, overweldigd door de zorg en teleurgesteld over het gebroken vertrouwen. Het is moeilijk om deze gevoelens te delen, zowel met onze familie als met de medewerkers van de voorziening. We zouden echt meer steun kunnen gebruiken, maar het vinden van alternatieven voor de benodigde gedeelde zorg blijkt een uitdaging.

Ik ben een jongvolwassen man met autisme en had de wens om samen met andere mensen met autisme te gaan wonen. Samen met mijn moeder ben ik gaan zoeken naar een geschikte woning en huisgenoten in mijn vertrouwde buurt. Het was niet eenvoudig om de juiste match en verbinding met anderen te vinden, maar we hebben ons best gedaan en bleven volhouden.

Na een tijdje kwamen we uiteindelijk tot een fijne groep van drie mensen die samen met mij in een huis zouden gaan wonen. Maar vlak voor het project van start zou gaan, kreeg ik veel twijfels. Ik begon me af te vragen of het de juiste beslissing voor mij was. Dit leidde tot een heel lastig moment, en uiteindelijk besloot ik het project af te blazen.

Nu woon ik alleen in de buurt van mijn moeder. Ze is mijn assistent en helpt me om verder mijn eigen leven te ontwikkelen. Dit biedt me de ruimte om te groeien, en ik heb een baan in een drukkerij, wat me voldoening geeft.

Onze jongvolwassen dochter heeft autisme en hoogbegaafdheid, en ze kijkt er al een tijd naar uit om alleen te gaan wonen. Het was een grote stap toen ze een appartement in de buurt vond. Toen ze vervolgens een relatie kreeg en samen met haar vriend in dat appartement ging wonen, was dat voor ons als ouders spannend en wennen.

Het is soms een uitdaging, vooral omdat onze dochter zo weinig mogelijk steun wil ontvangen. We respecteren haar wensen en proberen haar de ruimte te geven om haar eigen keuzes te maken. Ze gaat wel regelmatig paardrijden bij iemand die ook haar auticoach is, wat haar helpt om haar zelfstandigheid verder op te bouwen.

Ondanks onze zorgen blijven we onze dochter steunen in alles wat ze doet. Ze en haar vriend hebben inmiddels ook een hondje, en soms passen wij op het hondje als ze dat nodig hebben.

Ik ben een jongeman met een beperking en sinds kort woon ik zelfstandig. Dankzij mijn persoonsgebonden budget (PVB) kan ik een assistent betalen die me ondersteunt bij verschillende dingen in mijn dagelijks leven. Het is een grote stap voor me geweest, maar ik combineer mijn zelfstandige leven met een fulltime job, wat me veel voldoening geeft.

Een bijzondere ontwikkeling is dat mijn assistent en ik verliefd op elkaar zijn geworden. We hebben besloten om te trouwen, wat een mooie nieuwe fase in ons leven is. Voorlopig blijft ze ook mijn assistent, en dat voelt heel natuurlijk. Ze begrijpt me goed en we werken goed samen, zowel in ons persoonlijke leven als in de ondersteuning die ze biedt.

Als jongeman met een beperking heb ik altijd de droom gehad om niet alleen te wonen, maar samen met anderen. Ik stel me een gewoon huis voor in een gewone straat, met twee of drie huisgenoten en misschien een hond of poes. Het belangrijkste voor mij is dat ik samenwoon met mensen bij wie ik me goed voel, en die zich ook goed voelen bij mij en bij elkaar. Leeftijd of een beperking maakt voor mij niet uit; wat telt is dat we elkaar accepteren zoals we zijn en het gezellig hebben in huis.

Samen met mijn netwerk hebben we een huis en huisgenoten gevonden. Het was een hele zoektocht, maar we zijn blij met de mensen met wie we nu samenwonen. Helaas was het niet mogelijk om een hond of poes te houden, wat ik wel had gewild, maar dat is een detail in het grotere geheel.

Ik heb veel hulp nodig om mijn ondersteuning, financiën, planning en contacten te regelen. Gelukkig hebben mijn huisgenoten ook hun eigen ondersteuning. Eén van hen heeft via individueel maatwerk een betaalde job en krijgt ambulante hulp via RTH, wat hem helpt in zijn werk en planning. De andere huisgenoot heeft ook een job, wat goed is voor de dynamiek in ons huis.

Het kost tijd en engagement om elkaar te leren kennen en goed samen te wonen, maar we genieten ook van de gezellige momenten die we samen delen.

Als hoogbejaard echtpaar zorgen we voor onze dochter met een beperking, die bij ons in huis woont. Door haar beperking kan ze niet zonder hulp wonen en heeft ze ondersteuning nodig bij haar financiën, activiteiten en sociale relaties. We hebben professionele bewindvoering geregeld, maar ze heeft nog geen persoonsgebonden budget (PVB) om meer zelfstandigheid te krijgen.

Via rechtstreeks toegankelijke hulp (RTH) heeft ze gelukkig begeleid werk in een winkel gevonden, wat een positieve stap voor haar is. Helaas kan de VAPH-organisatie ons niet helpen met het vinden van een geschikte woonoplossing, en dat is frustrerend. Wij hebben niet het netwerk of de kennis om andere oplossingen voor onze dochter te vinden.

We houden heel veel van onze dochter, maar het is zwaar. Regelmatig voel ik dat mijn vrouw eronderdoor gaat door het verdriet, de zorg en de afwijzing die onze dochter soms meemaakt. Het is pijnlijk om te zien dat ze moeite heeft om geaccepteerd te worden. Daardoor ben ik de enige die nog de communicatie met de buitenwereld doet, wat niet eenvoudig is omdat ik niet goed meer hoor en moeite heb met telefoneren.

Toch zijn er ook mooie momenten. Onze dochter is graag gezien bij enkele winkeliers in de buurt. Ze mag altijd langsgaan, en vaak verwennen ze haar met een grote zak overgebleven pistolets of groenten. Die kleine gebaren betekenen veel voor ons en voor haar.

Als alleenstaande moeder was ik op zoek naar een goede woonoplossing voor mijn zoon met een beperking. Het was belangrijk voor me dat hij een plek zou vinden waar hij zich fijn voelde en waar hij de juiste ondersteuning kon krijgen. Samen hebben we verschillende mogelijkheden besproken, en uiteindelijk vonden we een geweldige plek in een andere stad, dicht bij ons.

Daar is een groep bewoners met een beperking, en naast hen woont een zorggezin dat de ondersteuning regelt. Wat deze plek extra bijzonder maakt, is de hond die daar woont; hij is echt geliefd bij iedereen. Het zorggezin biedt ondersteuning, samen met gezinszorg en vrijwilligers, en ze eten ook regelmatig samen met de bewoners. Dit creëert een warme en gezellige sfeer.

Ik ben ontzettend tevreden met de keuze die we hebben gemaakt. Mijn zoon heeft nu de kans om zijn activiteiten buitenshuis te ontwikkelen en voelt zich tegelijkertijd thuis in deze nieuwe omgeving. Hij zet zijn volledige persoonsgebonden budget (PVB) en een groot deel van zijn FOD-inkomen in voor zijn nieuwe leven daar

Ik ben een man van middelbare leeftijd en woon samen met mijn moeder. Ik zit in een rolstoel en heb een betaalde job, waarbij ik mijn assistentie zelf regelt. Dat klinkt misschien goed, maar het is vaak een uitdaging om assistenten te vinden, en helaas blijven ze meestal niet lang.

Ik ben van nature een zacht persoon en mijn moeder is bescheiden, wat het soms moeilijk maakt om nieuwe contacten te leggen. Vroeger had ik sociale contacten via mijn moeder, maar die beginnen weg te vallen nu ze bijna 80 jaar is. Dit heeft me in een gevoel van eenzaamheid gebracht, en ik ben op zoek naar hechtere verbindingen.

Ik heb al verschillende initiatieven genomen om nieuwe contacten te maken, maar tot nu toe hebben die pogingen niet geleid tot duurzame vriendschappen of fijne vrijetijdsactiviteiten. Daarnaast is het ook een grote drempel dat ik niet altijd kan rekenen op de nodige assistentie.

Gelukkig ontvang ik momenteel hulp van een vzw die mensen ondersteunt om verbinding te vinden. Dat biedt me wat hoop en helpt me om de stappen te zetten die ik nodig heb. Ik blijf hopen op het vinden van een omgeving waar ik me welkom voel en waar ik betekenisvolle relaties kan opbouwen. Het is een uitdagende weg, maar ik ben vastbesloten om het te blijven proberen.

Mijn dochter van 44 jaar woont al lange tijd in een voorziening, maar de laatste tijd is er veel veranderd. Ze is niet meer tevreden over de ondersteuning die ze krijgt. Ondanks haar gesprekken met de begeleiding, is er geen verbetering gekomen. Men vertelt haar dat haar budget het niet toelaat om meer hulp in haar kamer te krijgen, en het lijkt alsof de begeleiders haar nu tegenwerken.

Ze heeft wel een goede band met haar medebewoners; ze zijn een hechte vriendengroep geworden, en dat is voor haar belangrijk. Maar nu staat ze voor een moeilijke keuze: wil ze bij haar vrienden blijven, ondanks de problemen met de begeleiding, of zoekt ze een andere woonplek? Dat zou betekenen dat ze naar een onbekende omgeving zou moeten verhuizen, zonder de zekerheid van betere ondersteuning.

Ik maak me grote zorgen om mijn dochter, die ver weg van mij woont. De afstand maakt het voor mij moeilijk om haar te bezoeken, vooral door het onbetrouwbare openbaar vervoer. Ik heb ook geprobeerd om gesprekken te voeren met de voorziening om haar situatie te verbeteren, maar ook ik krijg geen gehoor.

Ik ben een man met een beperking en recentelijk kreeg ik de kans om te wonen in een ‘mannenhuis’ dat onderdeel is van de VAPH-voorziening. Ik woon nu samen met vijf andere mannen, en de voorziening biedt de nodige ondersteuning, zowel in huis als daarbuiten. Dit is voor mij een geweldige stap.

Ik heb een betaalde job bij de gemeente, wat me veel voldoening geeft. Wanneer ik in mijn vrije tijd op pad ga, laat ik dat altijd weten aan mijn begeleiding. Ik hoef alleen maar door te geven wanneer ik terug ben, zodat iedereen gerust kan zijn. Dat geeft me een gevoel van vrijheid en verantwoordelijkheid.

Ik heb een goede band met mijn zus, en ook met mijn betrokken vader en stiefmama. Hun steun is enorm belangrijk voor me, vooral nu ik met pensioen ga. Het is een verandering in mijn leven, en ik moet mijn tijd op een andere manier gaan doorbrengen. Daarom heb ik hulp nodig om nieuwe bezigheden en contacten op te bouwen.

Mijn inkomen en mijn persoonsgebonden budget (PVB) zet ik in voor de ondersteuning van de voorziening. Daarover zijn mijn zus, vader, stiefmama en ik heel tevreden. Het voelt goed om te weten dat ik de juiste hulp heb, en dat ik deze nieuwe fase in mijn leven samen met mijn naasten kan aanpakken.

Getuigenis van persoon over het cohousen met anderen